اعتیاد در داستان سرایی داده: چرا دیدگاه اهمیت دارد

دیروز یکی از شرکت کنندگان در یکی از سمینارهای ما سوالی را مطرح کرد که از آن زمان تاکنون به آن فکر می کنم. او با محققان و آماردانان کار می کند و ایده ای از گفتن یک داستان با داده ها می تواند برخی از آنها را ناراحت کند. آیا قصه گویی به معنای انتخاب دیدگاه نیست؟ و آیا انتخاب دیدگاه باعث تعصب نمی شود؟ آیا صرفاً نشان دادن داده ها و اجازه دادن به افراد در نتیجه گیری خود، عینی تر نیست؟

من غریزه را درک می کنم. من به این کلمه مشکوکم تاریخچه این در واقع بخشی از مشکل است. ممکن است به نظر برسد که ما از مردم می‌خواهیم حقایق را تزئین کنند، درام بسازند یا شواهدی را برای حمایت از یک نتیجه‌گیری از پیش تعیین‌شده انتخاب کنند. وقتی مردم را تشویق می‌کنم داستان‌هایی با داده‌ها تعریف کنند، منظورم این نیست.

اما من همچنین فکر می کنم که “داستان برای من کار نکرد” می تواند بهانه ای آسان شود. این به ما اجازه می دهد تا روی تمام دلایل داستان گویی تمرکز کنیم نمی تواند ما به جای اینکه آشکارا در مورد چگونگی آن فکر کنیم، در موقعیت خاص خود کار می کنیم توانست. گفتن داستان با داده ها یک فرمول سفت و سخت نیست. باید با مخاطب، محیط، نوع کار و آنچه که شواهد می‌توانند به طور منطقی حمایت کنند، تطبیق داده شود. داستانی که یک محقق تعریف می‌کند ممکن است کاملاً متفاوت از داستانی باشد که یک فروشنده تعریف می‌کند و باید هم باشد. چالش این است که بفهمیم داستان سرایی به چه معناست مال شما وضعیت بدون رد کردن آن زیرا یک نسخه مناسب نیست.

این مرا به سمت تعصب برمی گرداند. بیایید تمایز قائل شویم تعصب و دیدگاه. ما باید کاملاً تلاش کنیم تا سوگیری هایی که تحقیق یا تحلیل ما را مخدوش می کند به حداقل برسانیم. اما این با تظاهر به اینکه می‌توانیم دیدگاه را به طور کامل از فرآیند حذف کنیم متفاوت است.

مدت ها قبل از اینکه تصمیم بگیرید که چگونه یافته های خود را به اشتراک بگذارید، انتخاب کرده اید. چه تصمیمی برای تحصیل گرفتی؟ چی اندازه گرفتی چطوری اندازه گرفتی؟ چه سوالاتی پرسیدی؟ چه داده هایی را جمع آوری کردید؟ چه چیزی را تحلیل کردید؟ چه مقایسه ای انجام دادی؟ حتی تصمیم به قرار دادن یک گرافیک خاص به جای ده ها گرافیک دیگر که می توانید بسازید، یک انتخاب است.

هیچ لحظه جادویی وجود ندارد که بتوانیم فقط “داده ها را نشان دهیم” بدون اینکه بر چیزی که کسی می بیند تأثیر بگذاریم. بدیل تاریخ عینیت نیست.

من فکر نمی کنم داشتن دیدگاه چیز بدی باشد – کاملا برعکس.

شما داده ها را بهتر از مخاطبان خود می دانید

اگر تحقیق یا تجزیه و تحلیل انجام داده اید، احتمالاً زمان قابل توجهی را نسبت به افرادی که آنها را با آنها در میان می گذارید، با داده ها صرف کرده اید. در موردش تحقیق کردی در موردش سوال پرسیدی دیدی که چه چیز تو را شگفت زده کرد و چه چیز را نه. شما در مورد ناهنجاری ها تحقیق کرده اید. محدودیت های آن را می دانید. شما بافت اطراف آن را درک می کنید.

چرا در لحظه برقراری ارتباط، این همه دانش را دور می اندازید؟

من سال ها استدلال کرده ام که مخاطبان ما نباید حدس بزنند که ما می خواهیم به آنها بگوییم. در سال 2014، در مورد اهمیت آن نوشتم پیشرو با یک داستان: اگر تجزیه و تحلیل را انجام داده باشید، در موقعیتی منحصر به فرد برای تفسیر داده ها و کمک به دیگران برای درک معنای آن هستید. چند سال بعد در نشریه ای با عنوان پس چی؟، من استدلال مشابهی در مورد مسئولیت ما به عنوان ارتباط دهنده برای رساندن موضوع به جای اینکه بگذاریم مخاطبان خود آن را بفهمند، مطرح کردم.

من امروز قوی تر به آن اعتقاد دارم. وقتی دیدگاه خود را ارائه نمی کنید، تفسیر را حذف نمی کنید – آن را برون سپاری می کنید. مخاطبان شما به نوعی داده ها را درک خواهند کرد. آنها می آنها به همان نتیجه ای می رسند که شما انجام دادید، اما ممکن است چیزی مهم را از دست بدهند. آنها ممکن است آنچه را که می بینند اشتباه درک کنند. حتی ممکن است شخصی به طور انتخابی از داده‌های شما برای نتیجه‌گیری استفاده کند که شواهد آن را تأیید نمی‌کنند.

“فقط نشان دادن داده ها” آن را در برابر سوگیری، تفسیر نادرست یا استفاده ناعادلانه محافظت نمی کند. در برخی موارد، سکوت شما می تواند منجر به این موارد شود بیشتر احتمالا

اگر «داستان» احساس ناراحتی می کند، با دیدگاه شروع کنید

شاید ایده گفتن داستان همچنان شما را عصبی کند. باشه با چیزی کوچکتر شروع کنید: چه دیدگاهی می توانید ارائه دهید؟

با توجه به همه چیزهایی که در مورد داده ها می دانید، چه می بینید؟ چه چیزی شایسته توجه است؟ چه کسی منطقی می تواند نتیجه بگیرد؟ این اطلاعات چه تصمیمات یا مکالماتی را می تواند بیان کند؟

نیازی به یک پاسخ قطعی نیست. این یکی از جاهایی است که می‌توانیم منظورمان از داستان را تغییر دهیم. در محیط های اکتشافی یا تحقیقاتی، ممکن است چندین دیدگاه پیدا کنید: در اینجا یک راه برای تفسیر آنچه ما یافتیم وجود دارد. در اینجا یک احتمال دیگر وجود دارد. در اینجا سؤالاتی است که فکر می کنم این یافته ها مطرح می کنند. شما می توانید بدون تظاهر به اینکه داده ها از قطعیت پشتیبانی می کنند، نقطه شروع مفیدی به مردم بدهید.

ارائه دیدگاه همچنین به معنای اغراق در آنچه که داده ها می توانند به ما بگویند نیست. کاملا برعکس. بخشی از مسئولیت شما انتقال عدم قطعیت ها، محدودیت ها، هشدارها و توضیحات جایگزین قابل قبول است. شما نمی خواهید اثر شما بیشتر از آنچه شواهد نشان می دهد داشته باشد.

اما ترس از تاثیر زیاد دلیل خوبی برای هدف نگرفتن چیزی نیست.

از شدت به عنوان دلیلی برای منفعل بودن استفاده نکنید

من فکر می کنم در نهایت اینجاست که ناراحتی تاریخ می تواند ما را به بیراهه بکشاند. “نقش من صرفا اطلاع رسانی است” به طرز لذت بخشی عینی به نظر می رسد. با این حال، گاهی اوقات می‌تواند راهی برای اجتناب از کار دشوارتر تصمیم‌گیری درباره معنای اطلاعات و کمک به شخص دیگری برای درک آن باشد.

شما می توانید سختگیر باشید و یک دیدگاه داشته باشد. شما می توانید یک داستان بگویید و من عدم اطمینان را می پذیرم می توانید تمرکز کنید و به مردم شواهدی را که برای به چالش کشیدن تفسیر شما نیاز دارند نشان دهید. اینها تناقض نیست. آنها بخشی از ارتباطات مسئولانه هستند.

بنابراین اگر واکنش فوری شما باشد داستان سرایی در شرایط من کار نمی کند، مقاومت کن سوال دیگری بپرسید: داستان سرایی در موقعیت من چگونه می تواند باشد؟ شاید این یک توصیه قوی باشد. شاید این یک یافته به وضوح بیان شده باشد. شاید چندین تفسیر و شواهد برای حمایت از هر کدام وجود داشته باشد. شاید این فقط به این است که مخاطبان خود را به آنچه فکر می کنید مستحق توجه آنهاست هدایت کنید و دلیل آن را توضیح دهید.

مفهوم را به تناسب موقعیت خم کنید. دانش، زمینه و دیدگاه خود را به داده ها بیاورید. سپس به مخاطبان خود آنچه را که برای زیر سوال بردن، به چالش کشیدن، ساختن آن یا عمل کردن به آن نیاز دارند، بدهید.

با امتناع از گفتن داستان، چشم انداز را حذف نمی کنید. شما فقط داستان را به دیگری بسپارید.