رفتن از مسیر خطی به قوس روایی همیشه شهودی نیست. برای بسیاری از مردم فکر کردن به محتوا و ترتیب زمانی آن آسان است. اما چارچوب بندی مجدد حول تنش و حل و فصل نیاز به نوع دیگری از تفکر دارد. اینجا مکانی است که هوش مصنوعی می تواند به ویژه مفید باشد: نه برای ایجاد داستان، بلکه برای کمک به شما برای یافتن قوس پنهان در مطالب شما.
عنصر اصلی که باعث کارکرد آن می شود تنش است. این ولتاژ نیست که مهم است شما به عنوان یک تحلیلگر یا انتقال دهنده اطلاعات، تنش از اهمیت بیشتری برخوردار است مخاطب شما. آنچه را که در قسمت اول این مجموعه ارزیابی کردیم را به خاطر بیاورید: چه چیزی برای آنها در خطر است؟ تفاوت بین اینکه اشیا کجا هستند و کجا باید باشند چیست؟ وقتی این تنش را شناسایی می‌کنید و داستان خود را حول آن می‌سازید، گزارش یافته‌ها را متوقف می‌کنید و شروع به گفتن داستانی می‌کنید که افراد را به عمل سوق می‌دهد.
کار با هوش مصنوعی: یک داستان بسازید
فرآیند استوری بورد عمداً انسانی است. طوفان فکری، ویرایش و مدیریت محتوای شما کاری است که باید دور از صفحه نمایش و به دور از هوش مصنوعی انجام شود. همانطور که بحث کردیم، ماهیت آنالوگ آن یک ویژگی است، نه یک محدودیت.
با این حال، هوش مصنوعی می تواند یک شریک فکری مفید در دو نقطه مختلف در این فرآیند باشد. اولین مورد بعد از طوفان فکری است، زمانی که شما مجموعه ای از یادداشت های چسبناک دارید اما هنوز ساختاری پیدا نکرده اید. در این مرحله، هوش مصنوعی می‌تواند به شما کمک کند روایتی را از مواد خام خود شناسایی کنید: پیدا کردن تنش، پیشنهاد نظم، کمک به دیدن داستانی که در آنچه ایجاد کرده‌اید جاسازی شده است. مورد دوم بعد از اینکه محتوای خود را سازماندهی کردید (با یا بدون کمک هوش مصنوعی) – زمانی که یک ساختار پیش نویس دارید. در اینجا، هوش مصنوعی می تواند فشار را آزمایش کند که آیا قوس باقی می ماند یا خیر: ارزیابی تنش، شناسایی شکاف ها، و علامت گذاری مکان هایی که داستان شتاب خود را از دست می دهد.
در هر صورت، هدف یکی است: نشان دادن نقاط کور و کمک به ارزیابی و اصلاح قبل از صرف زمان برای ساختن چیزی.
هنگامی که برنامه کم‌تکنولوژی شما انجام شد، هوش مصنوعی همچنین می‌تواند به شما کمک کند تا موضوعات یادداشت‌های چسبنده خود را به عنوان پیش‌نویس برای اسلایدهای نهایی خود تبدیل کنید. این یک پل مفید بین برنامه ریزی و ساخت و ساز است. به زودی از طریق یک مثال خواهیم دید که چگونه کار می کند.
قبل از اینکه به اعلان و مثال بپردازیم، اجازه دهید برخی از مشکلات احتمالی را در هنگام کار با هوش مصنوعی در این مرحله از فرآیند داستان سرایی داده بررسی کنیم.
مواردی که باید مراقب آنها بود:
-
هوش مصنوعی می تواند تنش را کاهش دهد– داستان‌های مؤثر قبل از حل نیاز به یک لحظه ناراحتی دارند. هوش مصنوعی اغلب این را به نفع روایتی خنثی تر و متعادل تر می کند. مراقب پاسخ هایی باشید که لبه های داستان شما را هموار می کند.
-
هوش مصنوعی می خواهد اضافه کند، نه تفریق– تمایل به ارائه محتوای بیشتر، زمینه بیشتر، هشدارهای بیشتر دارد. یک داستان پرتنش تقریباً همیشه داستان قوی تری است. از هوش مصنوعی برای اینکه بفهمید چه چیزی را باید کاهش دهید، نه اینکه چه چیزی را اضافه کنید، استفاده کنید.
-
هوش مصنوعی مخاطبان شما را نمی شناسد– می توانید جریان منطقی را قدردانی کنید، اما فقط شما می دانید که مخاطب خاص شما باید چه چیزی را بشنوند، به چه ترتیبی آنها را به سمت عمل سوق دهید.
-
مراقب چیزهایی که به اشتراک می گذارید باشید– از قرار دادن اطلاعات حساس، اطلاعات شخصی یا جزئیات تجاری محرمانه در درخواست خود اجتناب کنید.
نکته بالقوه: روایت خود را آزمایش کنید
اگر به همان مکالمه هوش مصنوعی ادامه دهید مرحله قبل، زمینه شما اکنون ایجاد شده است و می توانید مستقیماً به دستور زیر بروید. اگر مکالمه جدیدی را شروع می کنید، لحظه ای را به تغییر مسیر مختصر هوش مصنوعی اختصاص دهید: ایده بزرگ خود را به اشتراک بگذارید، مخاطبان خود را توصیف کنید، و توجه داشته باشید که مخاطرات و تنش اصلی که در تلاش برای ساختن داستان هستید، چیست. چند جمله کافی است. سپس از دستور زیر استفاده کنید و در صورت نیاز آن را تغییر دهید.
من در فرآیند داستان گویی با استفاده از استوری بورد و چارچوب قوس روایی از کار می کنم با شما داستان گفتن توسط کول نوسبومر کنافلیک (فصل 3 و 4). من کارم را به اشتراک می‌گذارم و از شما می‌خواهم که به‌عنوان یک شریک فکری عمل کنید تا به من کمک کنید تا قوس روایت را پیدا کنم یا آن را پیش ببرم. نقش شما شناسایی شکاف ها، ناسازگاری ها یا مکان هایی است که داستان شتاب خود را از دست می دهد. آن را برای من بازنویسی نکنید یا اضافه کردن محتوای بیشتری را پیشنهاد نکنید. روی این تمرکز کنید که آیا آنچه من دارم را می‌توان در قالب یک قوس روایی واضح شکل داد یا از قبل پیروی کرد که تنش ایجاد می‌کند و به سمت حل حرکت می‌کند.
با گزینه ای شروع کنید که متناسب با جایی است که در این فرآیند هستید:
گزینه الف: پس از طوفان فکری
من ایده هایی برای محتوای بالقوه ایجاد کرده ام، اما هنوز آن را ساختاربندی نکرده ام. به من کمک کنید تا یک قوس داستانی را از این ماده خام شناسایی کنم. [share a photo of your sticky notes or a list of your ideas]
گزینه ب: پس از تسویه حساب
من مطالبم را توالی کرده ام. به من کمک کنید تعیین کنم که آیا از یک قوس روایی پیروی می کند یا می تواند به طور مؤثرتری بازسازی شود. [share a photo of your storyboard or a list of planned content]
مرور کنید و به من بگویید:
-
آیا محتوا از یک قوس روایی واضح پیروی می کند – آیا تنش قابل تشخیص، اوج روشن و وضوح مناسب وجود دارد؟
-
چه چیزی ارزش این فضا را ندارد – آیا چیزی وجود دارد که به نظر بیهوده، نامناسب یا احتمالاً مخاطب را از دست بدهد؟
-
آیا شکاف منطقی وجود دارد – جاهایی که من فرض می‌کنم مخاطب نقاطی را که ممکن است نتوانند به هم متصل کنند؟
قبل از ارائه بازخورد، از من سؤالاتی بپرسید که به شما کمک می کند مشارکت بهتری داشته باشید.
برای اینکه ببینیم چگونه این در عمل با هم جمع می شود، اجازه دهید یک مثال را مرور کنیم.
در عمل: یک داستان بسازید
اگر قسمت اول این مجموعه را بخوانید، فیلمنامه را تشخیص می دهید. من یک مدیر تجزیه و تحلیل افراد در یک شرکت مشاوره متوسط هستم. تیم من یک تجزیه و تحلیل عمیق از خط مشی کاری ترکیبی شرکت را تکمیل کرد – با نگاهی به رتبه بندی عملکرد، الگوهای حضور و غیاب در دفتر، داده های شبکه همکاری، و روند فرسایش. ما یک توصیه داریم: از سیاست فعلی سه روز در دفتر و دو روز از راه دور برای همه کارمندان به رویکردی متفاوت بر اساس نقش و نوع تیم حرکت کنید.
ایده بزرگ ما این است: زمان آن فرا رسیده است که از سیاست فعلی سه روزه خود در دفتر به رویکردی متمایز بر اساس نقش و نوع تیم حرکت کنیم – رویکردی که هزینه ها را به میزان قابل توجهی کاهش می دهد و افراد را قادر می سازد بهتر کار کنند و بیشتر بمانند.
الان کار به صورت شیفتی است. زمینه تنظیم شده است. ایده بزرگ روشن است. وقت آن است که بفهمیم چگونه داستان را روایت کنیم.
من – مثل همیشه – با یادداشت های چسبناک شروع کردم. من یک ایده را روی یک یادداشت نوشتم، بدون فیلتر. من در مورد پروژه از دیدگاه هر فردی که در اتاق هیئت مدیره نهایی حضور داشت فکر کردم: دایانا برای دفاع از این توصیه به چه چیزی نیاز دارد؟ چه چیزی رابرت را به یک حامی تبدیل می کند؟ چه چیزی می تواند پریا را دور کند؟ من همچنین در مورد داده ها فکر کردم: آنچه ما یاد گرفتیم و یافته هایی که در مقابل جالب اما ضروری نبودند.
بعد از حدود 10 دقیقه بیست و پنج ایده پیش رویم بود. من آنها را در اینجا فهرست می کنم تا به شما ایده ای از دامنه ارائه دهم:
-
چرا ما تجزیه و تحلیل را انجام دادیم
-
سیاست هیبریدی فعلی
-
تاریخچه سیاست/زمان شناسی
-
روش‌ها: داده‌هایی که جمع‌آوری کردیم
-
داده های معیار: مقایسه با مدل های مشابه
-
داده های نظرسنجی کارکنان: ترجیحات کاری
-
رتبه بندی عملکرد بر اساس نوع نقش و دوره تصدی قبل/پس از
-
داده های شبکه برای همکاری قبل/بعد
-
استفاده از دفتر: واقعی در مقابل فرضی
-
استفاده از دفاتر: تفکیک به دفتر
-
نرخ فرسایش قبل / بعد
-
نرخ نشت: تفکیک بر اساس دفتر
-
تفکیک سفر/OOO بر اساس نقش
-
بازخورد مدیران در مورد سیاست ترکیبی
-
هزینه های فرسایشی بر اساس نوع نقش و دوره تصدی
-
تحلیل و پیش بینی هزینه املاک و مستغلات
-
یافته: تأثیر بر اساس نوع نقش و مالکیت متفاوت است
-
یافته‌ها: کارمندانی که زودتر استخدام شده‌اند بیشترین مشکل را دارند
-
یافته ها: کارمندان مستقل/تحلیلی که پیشرفت می کنند
-
یافته: استفاده از دفتر کمتر از حد انتظار است
-
قیمت وضع موجود
-
گزینه های در نظر گرفته شده
-
توصیه: رویکرد متمایز بر اساس نقش و نوع تیم
-
یک سیاست متمایز در عمل چگونه خواهد بود
-
مراحل بعدی و برنامه اجرا
بعد ویرایش کردم. من هر چیزی را که در خدمت فرآیند من بود و نه نیازهای مخاطبم را کنار گذاشتم – روش‌شناسی، تاریخچه خط‌مشی و جدول زمانی، داده‌های معیار، گزینه‌های در نظر گرفته شده. من همچنین هر چیزی را که به طور غیرضروری برای مخاطبانم شرح داده شده بود یا نتیجه واقعی نداشتم حذف کردم: فرسایش مکان، بازخورد مدیران، الگوهای استفاده جغرافیایی.
همانطور که ویرایش و سازماندهی می کردم، متوجه شدم که یادداشت های چسبناکم را بازنویسی می کنم. آنچه که به صورت توصیفی شروع شده بود – «نرخ‌های قبل/بعد از فرسایش» – واضح‌تر شد: «فرسایش زودهنگام تصدی افزایش یافت و برای ما هزینه دارد». روند تصمیم گیری در مورد اینکه چه چیزی را حفظ کنم و چگونه آن را سازماندهی کنم، اکنون مرا وادار کرد که به جای یک تحلیلگر، مانند یک داستان نویس فکر کنم.
که من را با دوازده مورد باقی گذاشت. من آنها را به ترتیب قرار دادم – هنوز یک قوس روایی نبود، فقط ترتیبی که در آن زمان برای من منطقی بود، که کاملاً زمانی بود: مرور کلی سیاست، یافته‌های داده، توصیه، دعوت به اقدام.
